16 okt 2005

16-10-05 De deur stond open | punt.nl


Koninginnendag 2003 stond de deur die er inmiddels zit in die hoge muur om de speelplaats open.

De rest van de muren van het complex waren de gebouwen, met aan weerszijden een deur waarachter een zuster-portier. De toegang tot een nog veel complexer leven van véél te veel mensen -vrouwen en 1 man. In wat je ook leest uit welke periode van de Voorzienigheid dan ook: voortdurend is er dat ruimtegebrek.

Het staat in de Notuelenboeken van 1852, het staat in een email van die vrouw uit 2002 over haar herinneringen uit de vijftiger jaren en die van haar moeder en tante die er zat eind jaren 20 begin 30. In haar zin "Zij had het alleen maar over het kippenhok" maakt ze een fout: kippenhokken zijn inmiddels gebonden aan een aantal centimeters per kip. Die centimeters zijn terug te vinden op de code op het ei.

Zoals de fysieke ruimte(n) waar je opgroeit volgens mij weleens in je lijf zou kunnen zitten. Nog steeds passen de Amsterdamse afmetingen niet bij mij. Te laag, te klein.

Het moederhuis van een kloostercongregatie, 4 scholen 1 gesticht of internaat en een kapel Een complex leven in een onoverzichtelijk complex. Afgescheiden van de wereld. Een volkomen eigen wereld, met haar eigen logica, haar eigen woorden midden in de Jordaan. Waar buiten de muren "de mensen" woonden. Binnen de muren "De Rector" , of Vader Rector zoals de zusters die grote sigarenman lang genoemd schijnen te hebben, en Zusters. Kwekelingen liepen, "buitenkinderen" op school gingen en een rest groep zat. Kinderen.

Woorden die de eigen logica weergaven. Maar daarmee muren van binnen hebben gebouwd. In een wereld waarin een kind niet hoort bij "de Zusters", niet bij "de mensen" waar hoor je dan bij? Die Zusters zagen er als non-vrouwen -onder te verdelen in 3 soorten - ook afhankelijk van hun soort niet als mensen uit. Uniformen in een kudde. Met als hoogste ideaal op aard het opgaan in die kudde. Geen eigen persoon meer te zijn. Maar uniform onderdeel van.
bron: archief Congregatie



Wie de weg denkt te weten, vindt op een foto uit 1927 een van de 2 kinkhoestbedden terug die begin 60-er jaren constant op het balkon van de ziekenzaal stonden. en kan dwars door de ziekenzaal heen kijken -de gangdeur stond voor deze foto blijkbaar open, om zelfs dat kleine keukentje met haar glazen deur tegen de muur (r) te herkennen. Waarnaast niet alleen een groot kruisbeeld hing en een groot maria beeld stond met een lichtje aan haar voeten maar vooral ook 2 kasten stonden.

In de een stonden medicijnen en lag waarschijnlijk beddegoed. In die houten hoekkast met haar wybertjes-dropjes luikje in de deur -zal het 25 cm hoog zijn geweest?- ging 's avonds achter een wybetjes-gordijntje een lichtje aan, wanneer de ziekenzuster, Geertruida, erin ging, die deur dicht deed; zij kwam er niet meer uit dat lichtje ging uit. Er zal wel een bed voor haar hebben gestaan. Want 's morgens kwam zij die kast weer uit.

Dat is voor wie de weg denkt te weten. Maar in dat complex wat sinds 1852 alsmaar uitgebreid werd, dus weer een trappetje zus en een gang zo opleverde en waar die dáár niet; maar die daar juist wél mocht komen bestonden raak je niet alleen de weg kwijt, maar bestonden zelfs ramen waar je niet uít mocht kíjken.

Slot-ramen.

Het zal geen kinkhoestbed zijn geweest. Op 2 hoog was een groep voor hele kleintjes. De ziekenzaal zal op 4 hoog hebben gezeten. Weet ik nu, nu ik eindelijk het complex in ben geweest -geen van de huidige bewoners of gebruikers blijkt ook maar een een flauw benul te hebben hoe het complex van Lauriergracht via Konijnenstraat naar Elandstraat ooit in elkaar heeft gezeten .

De ziekenzaal moet op 4 hoog zijn geweest. Maar die trappen kan ík nog steeds niet op. Pas nu ik ruim 2 jaar het geweld op mijzelf uitoefen -nodig om de amputaties van herinneringen ongedaan te maken - om te kúnnen weten, te herinneren én de logica van dat complexe leven en mijzelf daarin terug te vinden zonder de weg kwijt te raken in angst en pijn, begin ik ook de weg in het gebouwencomplex te begrijpen.

De logica achter de woorden. De vrouwen uit een kudde. Ben ik trots op mijzelf. Omdat ik weet. Mijn jeugd heb teruggenomen en kan integreren in mijn leven.

Om een aantal van de foto's die hier staan is gevochten!

Een paar jaar terug stuurde ik een man van medio 50 met wie ik een aantal jaren als kind samenopgroeide in Driehuis, waarmee ik dmv een internetoproep contact kreeg, een foto van hemzelf, als 6e klasser. Ik kreeg een een email terug: "Het is het bewijs dat ik vroeger heb bestaan".

De Congregatie weigerde foto's te geven. Zoals ik jaren geleden wekelijks een dag met een zuster moest vechten om weer een stuk papier te mogen zien uit het Congregatie archief. Waar ik, bij wijze van uitzondering, in mocht.
Congregatie archieven zijn particuliere archieven.

Om deze foto's is gevochten. Ik kreeg ze uiteindelijk omdat duidelijk was dat ik anders foto's van mijn verleden dat ik met hen deelde via een rechter op zou eisen. Het bewijs dat ik vroeger bestaan had, had ik al.




slaapzaal van Tarcissia 6 hoog

bron: archief Congregatie

De kwaliteit van die bedden en zelfs die spreien moet wel heel bijzonder zijn geweest. De foto is waarschijnlijk uit de jaren 30, gezien de serie waarvan deze deel uitmaakt. De bedden, naar mijn logica waarschijnlijk uit 1927 -onderdeel van de nieuwbouw die toen klaar kwam. Zo'n 10 jaar later waren de bedden noch spreien dus niet meer nieuw. Ik heb naar adem moeten happen toen ik de foto kreeg, mijn bed terug vond, met dezelfde sprei. Hetzelfde nachtkastje.
Stom van me, dat ik bij die verkoop in 1990 dat ene nachtkastje wat er stond niet mee heb genomen.

De chambarette is volgens mij in die ruim 30 jaar wél opgeschoven. Naar het eind van de zaal, waar de volgende zaal begon.
Ik ben benieuwd of de fotograaf aan zijn foto een natte kont heeft overgehouden. Misschien stonden die rij wasbakken er toen nog niet? In mijn tijd wel: 2 rijen wasbakken, gescheiden door een halfhoog muurtje. tegenover Tarcicia's chambarette. De kasten, het waskamertje met de zwaargesteven schorten, het Maria beeld verschoven niet. Voor kastjes en bedden bestaat natuurlijk de regel dat die niet verschuiven mogen worden. Een gangpad, ruimschoots breed genoeg voor 2 rijen meisjes in nachthemden op hun knieen, koppies dezelfde kant op gericht op de non staand aan de kop van de rij. Zij openlijk kijkend, wij glurend door ogen die dicht moesten zijn. Dan in rij naar voren voor de dagelijkse aanraking: het welterusten zuster, gevolgd door het kruisje op je voorhoofd en haar welterusten. Mits je niet voor het front van de troepen de ogen behandeling kreeg en je wist dat je door kon lopen. Geen kruisje, geen 2 vingers op je hoofd en een duim tegen je voorhoofd, geen welterusten Of erger: die ogen én haar jezus gebed, als mitrailleur, waarmee ze duivels kon bezweren. Die dan van God verlaten beladen met schuld en toegedekt door ohhh- meiden- ogen, opgelucht dat zij het niet waren, in hun bed kropen. \
En wakker werden omdat grote rode handen gestoken in stijf gesteven schortmouwen aan de kop van de zaal klapten en er goede morgen werd gezegd. De eerste rondgaande blikken: wie zou er nat zijn? Tijd voor de rij meiden in nachthemden op hun knieen voor het ochtendgebed.








bron: De Congregatie der Arme ...etc. 1852-1927, Zr. M. Gerardina, 1927


Het lijkt onmogelijk, toch zijn van deze foto zijn inmiddels al 1, waarschijnlijk 2, moeders en 1 tante uit de achterste rij oudste meiden in het zwart herkend.



De kastanje, een van de 2 op die ommuurde speelplaats die er in 1927 al stond heeft , het niet overleefd. Hij was groots, prachtig en gul.













1 okt 2005

1-10-05 Sex in a very cold war climat |

Pater-Werenfried-Centrum ingewijd

Hoofdzetel Kerk in Nood / Oostpriesterhulp in Duitsland heeft nu centrum dat aan haar stichter herinnert

Geplaatst door Eric Masseus opdi 27 sep '05


KÖNIGSTEIN (RKnieuws.net) – De internationale hulporganisatie Kerk in Nood – Oostpriesterhulp heeft het Pater Werenfried Centrum geopend. Het centrum is op 26 september in Köngstein ingewijd. Het centrum is genoemd naar de Nederlandse pater Werenfried van Straaten (1913 – 2003) die de hulporganisatie in 1947 heeft gesticht.

Het Pater Werenfried Centrum op de hoofdzetel van Kerk in Nood (KIN) in Königstein- Duitsland- is op 26 september ingewijd. Pater Joaquin Alliende, de internationale kerkelijke assistent van KIN, noemde onze stichter, de norbertijnse pater Werenfried (1913-2003) ’een reus van liefdadigheid’. Pater Alliende: "Dit is geen plaats voor nostalgische herinneringen, maar een oproep om de SOS-boodschappen te horen van de lijdende Kerk. Moge dit centrum ons helpen om pater Werenfrieds getuigenis levend te houden."

Mgr. Franz Kamphaus, bisschop van Limburg (Duitsland), onderstreepte het belang van vergeving en hereniging in het leven en de missie van pater Werenfried, die "niet alleen het idee van hereniging preekte, maar ook concrete stappen zetten om voormalige vijanden weer bij elkaar te brengen", aldus de bisschop. De prelaat benadrukte eveneens de rol van pater
Werenfried als een verdediger van de Kerk en van burgerlijke vrijheden tijdens de Hongaarse anticommunistische opstand in 1956. "Pater Werenfried heeft een vaste plaats in mijn gebed en in mijn gedachten", besloot Mgr. Kamphaus.


De burgemeester van Königstein, de heer Siegfried Fricke, kondigde aan dat het plein vlakbij de hoofdzetel van Kerk in Nood naar de stichter zal genoemd worden. Het Pater Werenfried Centrum omvat 4 kamers, inclusief het bureau van pater Werenfried, dat sinds zijn overlijden
niet gewijzigd werd.


Pater Werenfried
Pater Werenfried van Straaten begon zijn activiteiten in 1947, toen West-Europa overstroomd werd door honderdduizenden vluchtelingen en ontheemden. Hij begon met het inzamelen van kleding en van voedsel; spoedig bleek de geestelijke nood onder de vluchtelingen veel groter te
zijn dan de materiële problemen. Vanaf dat moment richtte de hulp zich op de ondersteuning van de pastorale activiteiten onder de vluchtelingen.


Pater Werenfried kreeg al snel de bijnaam ‘Spekpater’.Aanvankelijk beperkte dat zich tot de kampen in het latere West-Duitsland; vanaf 1956 (de Hongaarse Opstand) breidde men de steun uit naar de Kerken in Midden- en Oost-Europa. Vanaf 1964 – op verzoek van de toenmalige
paus – begon men ook op grote schaal steun te verlenen aan de Kerken in de Derde Wereld. Op dit moment gaat ongeveer 40 procent van de steun naar de vroegere communistische landen en 60 procent naar de Derde Wereld.



MIJN KERKBOEKEN

Bij mijn eerste communie,kort voor mijn moeder stierf, kreeg ik, net als de meeste andere kinderen in de klas een prachtig kerkboek.
Rood met een gouden kruis ervoor op. Geen idee meer wat er in stond. Een paar tekeningetjes zitten nog in mijn hoofd.
Mooier nog dan het kerkboek zelf was het mapje dat er omheen zat waar dat boekje precies inpaste.

Er paar maanden erna moest mijn vader, die geen andere oplossing had voor de 3 jongsten uit ons gezin, ons naar de Voorzienigheid brengen.

In een kloosterkapel wen je als kind al heel snel aan de misschien voor anderen wel vreemde gewoonte dat je meerdere kerkboeken hebt.
Mijn prachtige rode boek ben ik kwijt geraakt in een lange periode van niet in de kapel zijn door ziekte.
Daarna had ik 3 kerkboeken en een liedboek.
Ik heb jaren gezocht naar 2 van de 3.
Niemand had er ooit van gehoord of herkende mijn beschrijvingen.
Tot in '04 een hele goede medewerkster van het Katholiek Documentatie Centrum Nijmegen, weliswaar het ook niet kende, maar die Spekpater wel kende.
En op grond van mijn beschrijvingen de suggestie gaf eens in die hoek te zoeken.

De directeur van Kerk in Nood, opvolger van Oostpriester hulp herkende mijn beschrijvingen direct en had een kelder. Ik ben hem erg erkentelijk voor het exemplaar wat ik direct van hem kreeg!

Het was een schok dat kleine boekje na meer dan 40 jaar weer in handen te hebben en blij te zijn met die beeldkop van me, die me al weer een deel van mijn geschiedenis heeft geholpen terug te vinden.

Het is een gruwelijk boekje




"...... dit is een geschenk van dwangarbeidsters.
Wie zal het naar waarde kunnen schatten?"


Wie was er verantwoordelijk voor die koude oorlog?

Wie was er verantwoordelijk voor die angst voor nonnen-verkrachtende communisten ook bij ons in dat huis?

Wie is er verantwoordelijk voor vrouwen die als oorlogsbuit of vorm van wraak verkracht worden en altijd zijn?


Wie was er verantwoordelijk voor dit kerkboek gegeven aan een 7 jarige?
Wie is er verantwoordelijk voor de ideologie die in kinderkoppies wordt gestampt?

Wie was dat toen?
Wie is dat nu?

Ik heb een van mijn 2 kerkboeken terug.
Het
andere zoek ik nog. *

Het was net zo groot, misschien iets groter.
Ook daar stonden foto's in.
Van een generaal met een hele mooie pet.

En van bom-aanslagen.
krantenfoto's.
Afgehakte ledematen van kinderen door
bomaanslagen, gepleegd door de vijand.
En een heel geheimzinnig woord:
OAS

Bij religie horen geheimzinnige woorden.
Bij de rkk voor Vaticaan II het latijn
Bij de Voorzienigheid zusters die 's nachts naar de kapel gingen, zonder dat het kerst of pasen is
maar 40 uren gebed

Zoals bij mijn moeder geheimzinnige liedjes in de kerk hoorde tijdens het lof:
ze loert op de bergen en woont in een grot
vol glans en vol vreugde
die moeder van god

en
...als in donk're nachten
wij naar u versmachten
schijn dan veilig voor ons uit,
gun de zee geen droeve buit..."

of
O Sterre der Zee
geleid mij in 't leven
O sterre de zee.


Die spannende woorden waren leuk in die kerk in dat lof.
Dan was zij niet in dat ziekenhuis; was zondag leuk en fijn

's morgens met vader stijfgearmd zitten tijdens de preek
de mannen links, de vrouwen rechts, wachtend op die eerste Golden Fiction buiten

's middags met moeder naar dat lof;
dan zong ze en mocht ik mee zingen En huilden we een beetje samen
Ik dacht dat dat was om die zee bij Schevingen en die mannen die bij die zee hoorden
waarover een tante vertelde

Jammer dat oma nooit mee mocht,
maar ja, díe was nu eenmaal niet katholiek. Dus die zong thuis.
Ook spannende woorden, maar nooit over zee sterren.
Ook die vis werd duur betaald.

Het zou nog jaren duren voor ik weer mocht zingen.
In een klooster is zingen tot kunst verheven
De zuster dirigent een boos mens die soms driftig naar beneden kwam om vooraan te gaan staan zwaaien, vlak naast mijn neus: "wil jij niet mee zingen, jij bromt..."

Het zou nog jaren duren voor ik wist waar die moeder met 6 kinderen en kanker
waarschijnlijk over zong

Het zou nog jaren duren voor ik wist dat Algerije
een land was. En nog veel langer voor ik wist
wat de FLN was geweest en OAS.
Nog veel langer voor ik leerde wat katholieken
met deze anti-moslim
organisation de l'Armee Secrète te doen hadden



Waar deze kerkboeken over gingen.


Of wie waarschijnlijk dat oude mannetje met zijn petje was,
zo zielig omdat hij in zijn huis in Polen opgesloten zat
Hard bidden dus maar.

Wie was er verantwoordelijk voor die angst voor nonnen-verkrachtende communisten ook bij ons in dat huis?

Wie is er verantwoordelijk voor die verkrachtingen die vrouwen als oorlogsbuit of vorm van wraak altijd ondergaan en ondergaan hebben?

Wie was er verantwoordelijk voor dit kerkboek gegeven aan een 7/8 jarige?

Wie is er verantwoordelijk voor de ideologie die in kinderkoppies wordt gestampt?

Wie was dat toen?
Wie is dat nu?


Wie was er veranwoordelijk voor dat jochie -zou hij al 12 zijn geweest -waar ik vol afgrijzen naar keek?
een man in wording die zich voor het oog van de camera's van de hele wereld moest uitkleden van mannen in uniform achter zandzakken die een robotje op hem af stuurde en hij een (nog) levende bom bleek?
Hij had een snottebel toen hij, half verontwaardigd, half huilend, vertelde dat hij had gehoopt op het Paradijs.

Wie was er verantwoordelijk voor die kerkboekjes aan die kinderen?
Wie is er verantwoordelijk voor die plaatjes in mijn beeldenkop?

Jij bent
Hij/zij/het is
Wij zijn
Jullie zijn
of toch
Zij zijn?

Ik niet!
"Koning wij willen Uw zege bevechten, sla ons tot ridder fier in de strijd ...."















* 27-2-08 aangezien er nog steeds gerotzooid blijkt te worden met het "rk" rorate forum waardoor een bovenstaande link niet meer blijkt te werken, dan de tekst na het nodige gegoogle hier maar neer gezet.

Forum: . Geplaatst op 4/9 '04 21:27u. Onderwerp: Kerkboek gezocht! Iemand een suggestie? (posts: 4, views: 252)
In de Angelus-draad legt Dette met haar opmerkingen de relatie naar de koude oorlog al, waarin dit ritueel een rol binnen de RK Kerk heeft gespeeld. In deze jaren (58-65) hebben ook kerkboeken hierin een rol gespeeld.Daarom hoop ik dit iemand van de oudere katholieken mij kan helpen (of een suggestie kan doen daar of daar eens te zoeken):Ik ben nl al jaren op zoek naar 2 kerkboeken welke ik in die periode heb gehad. 1 heb ik recent kunnen vinden. Het andere misschien wel met uw hulp?Dit was een klein boekje (mogelijk zo´n 6x12 cm?, slappe kaft met mogelijk een foto(?afiche?) van bomaanslag kinder-slachtoffers)In het boekje stond meer beeld-materiaal en gebeden gelieerd aan debom-aanslagen en politieke strijd destijds in Algerije (en de OAS). Het andere-inmiddels gevonden-kerkboekje blijkt destijds uitgegeven door Oost-Priesterhulp (Werenfried v Straten). Dit 2e is bij deze organisatie echter onbekend. Was er misschien een vergelijkbare organisatie gericht op N.Afrika?Algerije? Helaas wist ook Kath. Doc. Centrum Uni Nijmegen hier niets van, noch hebben ze het. Iemand hier een idee?Ik zou hiermee erg gelukkig zijn, gezien mijn persoonlijk belang bij deze informatie. Dus: pieker eens mee aub.Bedankt.


toegevoegd 20-3 (Paula)

30 sep 2005

Amsterdammertjes voor de deur

voor '27, GAS


bron GAS, Grote Zaal



GAS, 1954

Zo, ben je daar weer

2003, eigen foto

20 sep 2005

De Voorzienigheid



"Het was de nood, de dringende geestelijke en lichamelijke nood van zeker
soort van ongelukkige kinderen,voor welke de steeds zo werkzame
liefdadigheid van Amsterdamse katholieken, ik weet niet uit welke
vergetelheid, nog niet gezorgd had, die eindelijk door weinigen
opgemerkt, dezer liefde tot edelmoedige pogingen uitlokte.

Welnu Mijne Dochters, op uw bede, heb ik, (…) na alles voor god
overwogen te hebben, de regeling uwer Congregatie vaststgesteld
en verleen ik u bij dezen op den voet dier regeling de erkenning
en vestiging als religieuze congregatie."


Gegeven te Sassenheim den 26en September 1857 Franciscus Jacobus,
Bisschop van Haarlem



Eraan herinnerende dat de Verenigde Naties in de UniverseleVerklaring van de Rechten van de Mens,

hebben verkondigd dat kinderen recht hebben op bijzondere zorg en bijstand,

Ervan overtuigd dat aan het gezin, als de kern van de samenleving en de natuurlijke omgeving voor de

ontplooiing en het welzijn van al haar leden en van kinderen in het bijzonder, de nodige bescherming en bijstand dient te worden verleend opdat het zijn verantwoordelijkheden binnen de gemeenschap volledig kan dragen,

Erkennende dat het kind, voor de volledige en harmonische ontplooiing van zijn persoonlijkheid, dient op te

groeien in een gezin, in een sfeer van geluk,liefde en begrip,

Overwegende dat het kind volledig dient te worden voorbereid op het leiden van

een zelfstandig leven in de samenleving, en dient te worden opgevoed in de geest van de in het Handvest der Verenigde Naties verkondigde idealen, en in het bijzonder in de geest
van vrede, waardigheid, verdraagzaamheid,
vrijheid,gelijkheid en solidariteit,

Indachtig dat, zoals aangegeven in de Verklaring van de Rechten van het Kind,

aangenomen door de Algemene Vergadering van 20 november 1959,
`het kind op
grond van zijn lichamelijke en geestelijke onrijpheid bijzondere bescherming en zorg nodig heeft, met inbegrip van geëigende wettelijke bescherming, zowel vóór
als na de geboorte,

zijn het volgende overeengekomen:

art.5

De Staten die partij zijn, eerbiedigen de verantwoordelijkheden, rechten en plichten van de ouders of, indien van toepassing, van de leden van de familie in ruimere zin of de gemeenschap al naar gelang het plaatselijk gebruik, van wettige voogden of anderen die wettelijk verantwoordelijk zijn voor het kind, voor het voorzien in passende leiding en begeleiding bij de uitoefening door het kind van de in dit Verdrag erkende rechten, op een wijze die verenigbaar is het de zich ontwikkelende vermogens van het kind.

art.14
1. De Staten die partij zijn, eerbiedigen het recht van het kind op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst.


2. De Staten die partij zijn, eerbiedigen de rechten en plichten van de ouders en, indien van toepassing, van de wettige voogden, om het kind te leiden in de uitoefening van zijn of haar recht op een wijze die verenigbaar is met de zich ontwikkelende vermogens van het kind.

3. De vrijheid van eenieder zijn godsdienst of levensovertuiging tot uiting te brengen kan slechts in die mate worden beperkt als wordt voorgeschreven door de wet en noodzakelijk is ter bescherming van de openbare veiligheid, de openbare orde, de volksgezondheid of de goede zeden, of van de fundamentele rechten en vrijheden van anderen.

Uit: Universele Verklaring van de Rechten van het Kind

27 feb 2005

Waar gaat dit over?

februari 05

Hi, Leuk dat je langs komt. Ter vermijding van misverstanden:
Dit gaat over De Voorzienigheid en de (RKK) Zusters van de Voorzienigheid. En mij, vanzelfsprekend.

En daarmee kan verwarring ontstaan.
Deze Congregatie, de arme zuster van het Goddelijk Kind, zijn namelijk onder meerdere namen bekend. Afhankelijk van waar de zusters werkten zijn zij ook onder andere namen bekend geworden. Zoals de Congregatie nu nog bekend blijkt onder Zusters van Bosbeek,
naar het (verpleeg/verzorgings)huis waar de een deel van de laatsten van hen leven.

De Voorzienigheid waar ik het over heb is een van de 2 gestichten opgericht vanuit een kring van mensen rond de Amsterdamse Krijtberg. Waarvan de priesters Frentrop en Hesseveld bekendere namen zijn.

Welke in 1848 een jongensgesticht startte, in Amsterdam: het Aloysius gesticht waarvoor een nieuwe broedercongregatie werd gestart; De Broeders met de blauwe koorden, of de Congregatie van de Broeders van O. L. Vrouw van Zeven Smarten, en in 1852 een meisjes gesticht: De Voorzienigheid. Waarvoor deze RKK vrouwen congregatie werd gestart.


Katholieke emancipatie van(uit) de 19e eeuw.
Katholieke weldadigheid en liefdewerk.
Voorlopers van het jeugd welzijnswerk in allerlei vormen zoals we dat nu kennen.
De Frentrop stichting is een van de resultaten.

Hierover meer informatie in het uitgebreide profiel.

Een Congregatie waarvan ik "zorgontvanger" ben geweest, eerst in het Moederhuis in Amsterdam later in Driehuis. Ik kwam toen ik (denk ik) 6 1/2 was -enige maanden na de dood van mijn moeder had mijn vader geen andere oplossing dan de 3 jongsten uit ons gezin naar de zusters te brengen, een paar maanden daarna overleed ook hij . Ik ging "voorgoed" zoals dat heette toen ik 18 was.

Misschien wel de meest bizarre -of interessante zo je wilt- jaren uit die Congregatie. Toen ik kwam -voor Vaticaan II en de grote veranderingen in de RKK kwam ik bij zusters waar het zien van een haar een schande was, zij waren -met de nodige tussenstappen - in burger toen ik wegging. De haren een uiting van de vele ingrijpende veranderingen.

Wat toen "voorgoed gaan" heette bleek levenslang te zijn.
Vanzelfsprekend! Voor iedereen is haar/zijn jeugd levenslang.

Daarmee hoort die Voorzienigheid bij mij, die zusters "mijn nonnen" , zoals mijn ouders bij mij horen.
En nog een hele hoop meer bij mij hoort ook. En morgenavond hopelijk nog meer....ik leef dus doe ervaringen op. Die horen allemaal bij mij.
Mijn persoonlijke levensgeschiedenis.

Die net als de Amsterdamse buurt waar ik mijn eerste paar jaar leefde, in een verzuild Nederland, mijn moeder uit een gelovig protestantse familie werd na haar huwelijk zeer gelovig RKK - deel uit maakt van gedeelde geschiedenis van die internationale samenleving Amsterdam, waar ik woon.

In die samenleving gebeurt veel mbt. religie. Ook met mijn geloof.
In die samenleving gebeurt ook veel ook mbt mijn persoonlijke levensgeschiedenis.
Bestaan er bovendien nog steeds taboe's rond dit deel van die geschiedenis, waardoor mijn persoonlijke levensgeschiedenis mee werd bepaald: Rooms katholieke kinderbeschermings-internaten; zorg

Ik heb kinderen, dus vind ik morgen belangrijk.
En gisteren, zelfs eergisteren.
Maar vooral nu.

Het is allemaal van mij.
En ik deel dat, want het is niet alleen van mij.

Hoe dat delen in vredesnaam moet, weet ik eigenlijk niet best.
En volgens mij weet niemand dat over dit soort geschiedenis eigenlijk nog.
Van direct - persoonlijk - betrokkenen tot wetenschappers.

Ik moet de eerste tenminste nog tegen komen waarvan ik overtuigd zeg:
Ja, die weet het wel.
Maar misschien ben jij dat wel.
Laat het dan aub vooral weten: ik ben ontzettend benieuwd!

Ik weet het in ieder geval niet!
Maar wat ik in ieder geval wel weet is dat ik er hardop en in alle openheid over wil denken.
Met het risico dat ik mensen ongelooflijk op hun ziel trap, of verdriet doe, beledig.Zelfs woedend maak, zoals is gebleken.

Mocht dat zo zijn: laat ook dat aub vooral weten!
Het is mijn intentie niet.
Maar pas wanneer ook over dit deel van onze gezamelijke geschiedenis in alle openheid gedacht kan worden, en dus gecommuniceerd, kunnen we antwoorden vinden over morgen.
Die uiteindelijk veel belangrijker is dan gisteren.

En alle anderen hier tussen in, die net als ik ook denken over welk deel dan ook mbt. die Voorzienigheid, kinderen -zorgontvangers van die Congregatie -zorg gevers en zorgdragers, door eigen ervaringen of van familie/ouders of noem maar op:laat ook dat aub vooral weten.

Vanzelfsprekend zijn ook reacties van anderen, zeker met ervaringen/gedachten/vragen of wat een mens nog meer kan hebben, mbt. andere (jeugd)zorg / congregaties (en de RKK) ook zeker welkom.

Ik hoop bovendien dat er mensen zijn welke foto's willen delen.
Niet alleen omdat het hartstikke leuk is: maar omdat daar bij velen een grote behoefte aan blijkt te bestaan.

Ik ben zelf al vele jaren - op verschillende manieren en dus verschillende mensen - bezig met dit stukje (Amsterdamse) katholieke geschiedenis, en natuurlijk wil ik daarvan het nodige ook graag met jou delen.
Wat en hoe merken we wel, wanneer ook jij iets van je laat horen.

Op dit moment betekent dat voor mij in ieder geval naast nogal wat andere discussie/contacten etc. dmv. het internet rond Geloof/religie gekoppeld aan het probleem van kerkelijk (seksueel) misbruik
o.a. ook aan de hand van archief vondsten.
En waar het allemaal op uitdraait?
Op een antwoord van (een) zorgontvanger(s)
over Zorg.
Mijn antwoord.
Hoe?
Dat merk ik wel.
Morgen!

Het is het klimaat van vandaag
dat aan de bomen van gisteren
de vruchten van morgen bepaald.